غزل ۲۵۵۲ - محو جانان خویش را جانان تصور می کند

محو جانان خویش را جانان تصور می کند
قطره خود را بحر بی پایان تصور می کند ۱

هر که در سرگشتگی ثابت قدم گردیده است
کوه را ابر سبک جولان تصور می کند ۲

سرو سیمین ترا دیده است هر کس در لباس
جان بی تن را تن بی جان تصور می کند ۳

باده جان بخش را مخمور در دلهای شب
در سیاهی چشمه حیوان تصور می کند ۴

هر که آتش زیر پا دارد درین وادی چو برق
خار و خس را سنبل و ریحان تصور می کند ۵

حیرت دیدار روی هر که را با خود کند
عالمی را همچو خود حیران تصور می کند ۶

بس که در خون جگر غلطیده ام، نظارگی
هر سر موی مرا مژگان تصور می کند ۷

در تماشای تو از بس کرده ام قالب تهی
هر که می بیند مرا بی جان تصور می کند ۸

هر که چون صائب دلش گوهرشناس وقت شد
دم زدن را عمر جاویدان تصور می کند ۹