غزل ۲۵۵۹ - عمر را کوته نفسهای پریشان می کند

عمر را کوته نفسهای پریشان می کند
ختم قرآن را ورق گردانی آسان می کند ۱

خون حنای عید باشد کشتگان عشق را
شمع بیجا گریه بر خاک شهیدان می کند ۲

عاشقان را اختیاری نیست در افشای راز
عشق در دل کار اخگر در گریبان می کند ۳

سینه را دل چاک می سازد به امید وصال
پسته را شوق شکر در پوست خندان می کند ۴

باده را از بیخودان دست تعدی کوته است
سیل در معموره چون افتاد طوفان می کند ۵

می شود از جلوه محشر دو بالا حیرتش
هر که را آن سرو خوش رفتار حیران می کند ۶

سینه های گرم می گردد خنک از آه سرد
این سفال تشنه را سیراب، ریحان می کند ۷

کجروی از مار راه تنگ بیرون می برد
تنگدستی نفس کافر را مسلمان می کند ۸

از زلیخای جهان بگریز کاین بی آبرو
مصر را بر یوسف بی جرم، زندان می کند ۹

از تن آسانی شود هر کس که صائب خرقه پوش
پای خواب آلود پنهان زیر دامان می کند ۱۰