غزل ۲۵۵۸ - فکر جمعیت عبث دل را پریشان می کند

فکر جمعیت عبث دل را پریشان می کند
آن که سر داده است ما را فکر سامان می کند ۱

نرم کن دل را به آه آتشین کاین مشت خون
سخت چون گردید، در تن کار پیکان می کند ۲

هر که زد بر آتش خشم آب، مانند خلیل
آتش سوزنده را بر خود گلستان می کند ۳

می کند از راه احسان بنده صد دیوانه را
کودکان را هر که آزاد از دبستان می کند ۴

لذت آزادگی یار بر او بادا حرام
بنده خود خلق را هر کس به احسان می کند ۵

خرج ابر از کیسه دریاست، حیرانم چرا
اینقدر استادگی با تشنه جانان می کند ۶

غیرت آرد خون بحر پاک گوهر را به جوش
چون صدف لب باز پیش ابر نیسان می کند ۷

در چنین وقتی که می ریزد زهم اوراق عمر
صائب از غفلت همان ترتیب دیوان می کند ۸