غزل ۲۵۶۳ - ساغر پر می علاج جان محزون می کند

ساغر پر می علاج جان محزون می کند
گرد پاک از چهره سیلاب جیحون می کند ۱

دفتر آداب را در بزم می شیرازه نیست
دختر رز حرف در کار فلاطون می کند ۲

کوه تمکین خم از جوش شراب آسوده است
دل عبث شرح ملال خود به گردون می کند ۳

هر کجا آتش شود از دامن هامون بلند
دیده لیلی خیال داغ مجنون می کند ۴

شعله نتواند لباس رنگ را تغییر داد
روی ما را کی می گلرنگ گلگون می کند؟ ۵

از غبار خط مشو ایمن که چون برگشت نقش
خاتم از دست سلیمان مور بیرون می کند ۶

بنده می سازد دل آزاده ای را بی گناه
بی نیازی را به احسان هر که ممنون می کند ۷

عشق می سازد هوس را سینه پرشور من
جغد را ویرانه ام صائب همایون می کند ۸