هوش مصنوعی: این شعر از صائب تبریزی با استفاده از تصاویر طبیعی مانند گل، بلبل، خار و نخل، به بیان مفاهیم عرفانی و اخلاقی می‌پردازد. شاعر با اشاره به نزاکت، صبر، توکل و تأمل، پیامدهای شتابزدگی و بی‌توجهی به قوانین طبیعت و زندگی را نشان می‌دهد. همچنین، تأکید بر توکل به خداوند و پذیرش تقدیر از مضامین اصلی شعر است.
رده سنی: 15+ مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر برای درک و تجربه نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان ادبی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.

غزل ۲۵۷۴ - از نزاکت رنگ اگر بر چهره گل بشکند

از نزاکت رنگ اگر بر چهره گل بشکند
خار از بیطاقتی در چشم بلبل بشکند ۱

نخل ماتم می دهد سامان برای خویشتن
هر که شاخی از گلستان بی تأمل بشکند ۲

نیست از آتش عنانی در بساط نوبهار
آنقدر فرصت که دامن بر میان گل بشکند ۳

دست شوخی چون بر آرد ز آستین آن شاخ گل
بیضه های غنچه را بر فرق بلبل بشکند ۴

این گره کز زلف او افتاد در کار چمن
شانه باد صبا در زلف سنبل بشکند ۵

بر نیاید با دل خودکام، صددریا شراب
این خمار از آب شمشیر تغافل بشکند ۶

قامت خم مانع عمر سبکرفتار نیست
سیل از رفتن نمی ماند اگر پل بشکند ۷

نیست ممکن راه یابد در گلستانش نسیم
گرچنین دل در خم آن زلف و کاکل بشکند ۸

می شود چون تیغ کوه از ابر رحمت آبدار
هر که صائب پا به دامان توکل بشکند ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۳۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۲۵۷۳ - هر که خار آرزو در دیده دل بشکند
گوهر بعدی:غزل ۲۵۷۵ - سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.