غزل ۲۵۷۸ - سایه بر هر کس که آن سرو خرامان افکند

سایه بر هر کس که آن سرو خرامان افکند
رعشه چون آب روانش بر رگ جان افکند ۱

عشق بالا دست هر کس را که برگیرد زخاک
آسمان را بر زمین چون سایه آسان افکند ۲

پرده ناموس نتواند حریف عشق شد
بادبان چون پرده بر رخسار طوفان افکند؟ ۳

از گلوی خود بریدن وقت حاجت همت است
ورنه هر کس گاه سیری پیش سگ نان افکند ۴

هر که را شرم کرم در زیر دامان پرورد
در دل شب سایلان را زر به دامان افکند ۵

هر که اینجا جمع سازد خویش را، فردای حشر
خویش را چون قطره در دریای غفران افکند ۶

رحم کن بر ناتوانان کز دهان شکوه مور
می تواند رخنه در ملک سلیمان افکند ۷

بر ضعیفان رحم کردن، رحم بر خود کردن است
وای بر شیری که آتش در نیستان افکند ۸

من چسان صائب نگهداری کنم خود را، که خضر
خویش را دانسته در چاه زنخدان افکند ۹