غزل ۲۵۸۳ - خنده چون زان غنچه مستور می گردد بلند

خنده چون زان غنچه مستور می گردد بلند
از جگرگاه بدخشان شور می گردد بلند ۱

دیگران را سرمه شب گرچه مهر خامشی است
ناله ما در شب دیجور می گردد بلند ۲

دور گردان را به دریا رهنمایی می کند
دست ما گاهی اگر از دور می گردد بلند ۳

بهر عبرت مردم آزاران عالم را بس است
آتشی کز خانه زنبور می گردد بلند ۴

هست تا آیینه ای روشن درین عبرت سرا
از سر خاک سکندر نور می گردد بلند ۵

عشق شورانگیز در هر جا نمک پاشی کند
از دل صد پاره ما شور می گردد بلند ۶

اختیاری نیست در گفتار حق حلاج را
ناله زین پشت کمان بی زور می گردد بلند ۷

کاسه چوبین گدارا ناله افسوس نیست
این صدا از کاسه فغفور می گردد بلند ۸

شعله آواز بلبل می شود صائب خموش
ناله ما گر به این دستور می گردد بلند ۹