غزل ۲۵۸۴ - حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلند

حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلند
این شب کوتاه از افسانه ما شد بلند ۱

حلقه ها در گوش مرغان حرم خواهد کشید
بانگ ناقوسی که از بتخانه ما شد بلند ۲

نغمه شوخی که زد بر کاسه منصور سنگ
دور اول از لب پیمانه ما شد بلند ۳

آسمان سنگدل را چشم اشک آلود ساخت
دود آهی کز مصیبت خانه ما شد بلند ۴

کرد شهری هر کجا دیوانه ای در دشت بود
شورشی کز بازی طفلانه ما شد بلند ۵

خون دل را پیش ازین می داشتند از هم دریغ
این صلا از گوشه میخانه ما شد بلند ۶

خاکساری بود چون اکسیر مستور از نظر
این غبار از آستان خانه ما شد بلند ۷

خودستایی نیست کار عشق، ورنه دست شمع
بهر دامنگیری پروانه ما شد بلند ۸

گردن آهونگاهان اینقدر رعنا نبود
از تماشای دل دیوانه ما شد بلند ۹

ناله جانسوز، صائب در غبار سرمه بود
این ترنم چون سپند از دانه ما شد بلند ۱۰