غزل ۲۵۸۲ - برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلند

برق ما نگذاشت دود از خار و خس گردد بلند
پیش ما چون ناله اهل هوس گردد بلند؟ ۱

تا ز دریا سر برون آورد فانی شد حباب
زود می ریزد بنایی کز نفس گردد بلند ۲

صبر چون دندان نومیدی گذارد بر جگر
ناله مظلوم از فریادرس گردد بلند ۳

اضطراب دل به اسباب گرفتاری فزود
از کشاکش صید وحشی را مرس گردد بلند ۴

از سر مستی صراحی گردنی افراخته است
آه اگر دست گلوگیر عسس گردد بلند! ۵

می فتد چون میوه های پخته در یکدم به خاک
هایهویی کز شراب نیمرس گردد بلند ۶

آنچنان لبریز افغانم که از هر زخم من
ناله چون چاک گریبان جرس گردد بلند ۷

جذبه بلبل چو دست از آستین بیرون کند
آتش گل صائب از چوب قفس گردد بلند ۸