غزل ۲۵۸۸ - خام دستانی که پشت پا به دنیا می زنند

خام دستانی که پشت پا به دنیا می زنند
در حقیقت دست رد بر زاد عقبی می زنند ۱

بندگی را می کنند از خط آزادی سجل
ساده لوحانی که حرف ترک دنیا می زنند ۲

زود خواهد طشتشان افتادن از بام زوال
مهر خود چون آفتاب آنها که بالا می زند ۳

چاره جویان را غم بیچارگان بار دل است
ناتوانان تکیه بر دوش مسیحا می زند ۴

رهنوردانی که بردارند بار از دوش خلق
سینه چون کشتی به دریا بی محابا می زنند ۵

می کنند آماده اول در جگر جای خراش
دوربینان تیشه گر بر سنگ خارا می زنند ۶

یافتند از ذوق کار آنها که مزد کار خویش
خنده ها بر اهتمام کارفرما می زنند ۷

در گداز انتظار روز محشر نیستند
دلخراشان سکه بر نقد خود اینجا می زنند ۸

خانه بر دوشان زطوف کعبه برگردیده اند
خیمه خود تا گرانباران به صحرا می زنند ۹

اهل وحدت را نباشد جنگ با خصم برون
از شکست خویشتن بر قلب اعدا می زنند ۱۰

عاشقان در عین وصل، از بیقراریهای شوق
پیچ و تاب موج در آغوش دریا می زنند ۱۱

دردمندان صائب از پا گر برون آرند خار
غوطه در خونابه دل نیزه بالا می زنند ۱۲