غزل ۲۵۹۴ - من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنند

من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنند
یا به گفتار خنک دلسرد از جوشم کنند ۱

از فروغ مهر تابان زندگی گیرم زسر
چون چراغ ماه اگر صدبار خاموشم کنند ۲

شور من حق نمک بسیار دارد بر جهان
دشمن چشمند اگر مردم فراموشم کنند ۳

می مرا بیخود نمی سازد، مگر سیمین بران
شیر مست از پرتو صبح بناگوشم کنند ۴

در می روشن رگ تلخی شود رگهای خواب
پنبه مینا اگر از پنبه گوشم کنند ۵

سالها شد پیچ و تاب بیقراری می زنم
تا مگر چون رشته با گوهر هم آغوشم کنند ۶

چون چراغ روز نوری نیست در سیما مرا
آن زمان گردد دلم روشن که خاموشم کنند ۷

مصرع برجسته ام دیوان موجودات را
زود می آیم به خاطر گر فراموشم کنند ۸

آسمان صائب عبث خم در خم من کرده است
من نه آن شمعم که پنهان زیر سرپوشم کنند ۹