غزل ۲۵۹۸ - نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنند

نیستم غمگین که خالی چون کدویم می کنند
کز می گلرنگ صاحب آبرویم می کنند ۱

دست من چون برگ تاک از رعشه ساغر گیر نیست
باده چون مینا دگرها در گلویم می کنند ۲

گرچه می سازم جهانی را زصهبا تر دماغ
هر کجا سنگی است در کار سبویم می کنند ۳

می شود بر دیده من عالم روشن سیاه
جای می گر آب حیوان در کدویم می کنند ۴

گرچه بیقدرم، ولی از دیده چون غایب شوم
همچو ماه عید مردم جستجویم می کنند ۵

می کنند از من توقع صد دعای مستجاب
مشت آبی گر کرم بهر وضویم می کنند ۶

کار سوزن می کند با سینه صدچاک من
رشته مریم اگر صرف رفویم می کنند ۷

می کنم شکر بخیلان از کریمان بیشتر
کز ره امساک حفظ آبرویم می کنند ۸

از تسلیم چون شکر گوارا می کنم
زهر اگر صائب حریفان در گلویم می کنند ۹