غزل ۲۵۹۹ - سالکان خودنما قطع بیابان می کنند

سالکان خودنما قطع بیابان می کنند
و اصلان چون آسمان در خویش جولان می کنند ۱

گوشه عزلت گلستان است بر ارباب فقر
شیر مردان در قفس عیش نیستان می کنند ۲

سنگ طفلان است باغ دلگشا دیوانه را
پسته ما را به زخم سنگ خندان می کنند ۳

طاق ابرویی که من دیدم ازین سنگین دلان
قبله را در گوشه گیری طاق نسیان می کنند ۴

قسمت ما سینه چاک و دل صدپاره است
از همان گلبن که مردم گل به دامان می کنند ۵

جلوه رنگین ندارد عاقبت، هشیار باش
شهپر طاوس را آخر مگس ران می کنند ۶

گر چنین صائب به شور آیند ارباب سخن
شور محشر را حصاری در نمکدان می کنند ۷