غزل ۲۶۰۳ - کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟

کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟
عشق تشریفی بود کز عالم بالا دهند ۱

عارفان چون دل به آن یکتای بی همتا دهند
هر دو عالم را طلاق اول به پشت پا دهند ۲

دست در دامان همت زن که گوهر می شود
قطره آبی اگر از عالم بالا دهند ۳

هر که چون پیکان زبان او بود با دل یکی
راست کیشان چون خدنگش بر سر خود جا دهند ۴

آتش دوزخ زننگ ما نهان در سنگ شد
نامه ما را مگر فردا به دست ما دهند ۵

پایه عزت بلندی گیرد از افتادگی
از قلم چون حرفی افتد در کنارش جا دهند ۶

مستی غفلت عنان صائب زدست ما ربود
چون عنان اختیار ما به دست ما دهند؟ ۷