غزل ۲۶۱۰ - بر دل بی آرزو زندان تن صحرا بود

بر دل بی آرزو زندان تن صحرا بود
چشمه سوزن به تار بی گره دریا بود ۱

بر ندارد دانه در زیر زمین چشم از سحاب
خاکساران را نظر بر عالم بالا بود ۲

خون همت را به جوش آرد لب خشک سؤال
دست بی ساغر و بال گردن مینا بود ۳

تا زهمراهان بریدم و اصل منزل شدم
زور بر راه آورد چون راهرو تنها بود ۴

خاک در چشمش اگر تقصیر در ریزش کند
هر که خرجش همچو ابر از کیسه دریا بود ۵

شورش عشق است در فرهاد از مجنون زیاد
سیل در کهسار پرغوغاتر از صحرا بود ۶

گرچه جوهر نیست در آیینه های صیقلی
راز عشق از جبهه روشندلان پیدا بود ۷

سد راه جرأت عاشق شود صائب حجاب
عشق می گردد هوس چون حسن بی پروا بود ۸