غزل ۲۶۱۱ - دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بود

دم زخواهش چون مصفا شد دم عیسی بود
دست چون شد از طمع کوته ید بیضا بود ۱

هیچ روزن بی فروغ آفتاب فیض نیست
دیده سوزن به کار خویشتن بینا بود ۲

در سواد شهر نتوان عشق را پوشیده داشت
پرده اسرار عاشق دامن صحرا بود ۳

چشم ما از خاک عزلت می پذیرد روشنی
صیقل آیینه ما شهپر عنقا بود ۴

هر که از خود شد تهی، پر شد زآب زندگی
از سبکباری کدو تاج سر دریا بود ۵

مجلس آرایی به دستوری که باید کرده اند
نور آگاهی اگر در دیده بینا بود ۶

مدعا از وصل، لب از بوسه شیرین کردن است
روز ماتم بهتر از عیدی که بی حلوا بود ۷

پرتو شمع تجلی را نپوشد لاله زار
فکر صائب در میان فکرها پیدا بود ۸