غزل ۲۶۱۲ - رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بود

رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بود
فارغ از چین جبین موجه دریا بود ۱

از دو عالم در گذشتم تا شدم فرد از جهان
زور بر راه آورد چون راهرو تنها بود ۲

محو گردد نقش هستی دل چو گردد صیقلی
جوهر فولاد در آیینه ناپیدا بود ۳

سرمه بیداری دزدست خواب پاسبان
می رود ایمان به غارت دل چو نابینا بود ۴

گر فتد بینا و نابینا به چاهی از قضا
زان میان خجلت نصیب دیده بینا بود ۵

نیست صدر و آستان در مجلس روشندلان
جای کف مانند عنبر بر سر دریا بود ۶

از تبسم چون دهد پیوند دلها را به هم؟
آن که از چین جبین شیرازه دلها بود ۷

گفتگوی طوطیان صائب سراسر قالبی است
هر که بی تعلیم می گوید سخن گویا بود ۸