غزل ۲۶۱۳ - آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بود

آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بود
روی ما دایم طرف با سیلی استاد بود ۱

آستین چندان که افشاندیم دست از ما نداشت
در دل ما ریشه غم جوهر فولاد بود ۲

سرو چون شمشیر زهرآلود می آمد به چشم
بس که از سیر گلستان بی تو دل ناشاد بود ۳

زینهار از خرقه آرایان مشو غافل که من
هر خشن پوشی که دیدم خانه صیاد بود ۴

می کنند اهل هنر نام بزرگان را بلند
بیستون آوازه ای گر داشت از فرهاد بود ۵

یاد ایامی که ما را بر سر از آزادگی
سایه بال هما چون سایه جلاد بود ۶

از قبول خلق دل سررشته را گم کرده بود
دست رد بر سینه ما سیلی استاد بود ۷

اختر ما تا فروغ دولت بیدار داشت
بر چراغ بزم ما دست حمایت باد بود ۸

از ندامت سوخت هر کس بر دل ما زخم زد
مرهم این صید از خاکستر صیاد بود ۹

ناله ای کردیم و آتش در نهاد خود زدیم
چون سپند آرام ما موقوف یک فریاد بود ۱۰

کم بلایی نیست صائب پرسش ارباب رسم
چشم زخم عید ما دایم مبارکباد بود ۱۱