غزل ۲۶۱۵ - از سعادت در دماغش بیضه پندار بود

از سعادت در دماغش بیضه پندار بود
مغز مغرور هما را استخوان در کار بود ۱

عشق در هر دل که شمع بیقراری بر فروخت
اولین پروانه اش مهر لب اظهار بود ۲

خانه ما در پناه پستی دیوار ماند
ورنه سیلاب حوادث سخت بی زنهار بود ۳

گفتم از گردون گشاید کار من، شد بسته تر
آن که روشنگر تصور کردمش زنگار بود ۴

تا دماغ ما به هوش آمد جهان افسرده گشت
عید طفلان بود تا دیوانه در بازار بود ۵

سرو در قید رعونت ماند از آزادگی
عجب ما را گوشمال بندگی در کار بود ۶

پرده گوش اجابت شبنم از سیماب داشت
بلبل بی طالع ما تا درین گلزار بود ۷

شب که بی روی تو در پیمانه می می ریختم
خنده مینا به گوشم ناله بیمار بود ۸

تا فکندم بار خلق از دوش، افتادم زپای
کشتی من در گرانباری سبکرفتار بود ۹

تا نیفتادم، ندیدم کعبه مقصود را
در میان ما همین استادگی دیوار بود ۱۰

نیست حق تربیت صائب به من آیینه را
طوطی من در حریم بیضه خوش گفتار بود ۱۱