غزل ۲۶۲۶ - از قبول نقش، دل دایم پریشان حال بود

از قبول نقش، دل دایم پریشان حال بود
گر غباری داشت این آیینه از تمثال بود ۱

از تهی چشمان گره در کار من امروز نیست
آب کشت من مدام از چشمه غربال بود ۲

از گشاد لب در تشویش واشد بر رخش
در رحم از فکر روزی طفل فارغبال بود ۳

خاک زن در چشم خودبینی که از آب حیات
سد اسکندر همین آیینه اقبال بود ۴

آهوان از تنگ میدانی به من گشتند رام
بس که از شور جنونم دشت مالامال بود ۵

داغ خوش پرگاری من بود خال نوخطان
تا دل سوداییم در حلقه اطفال بود ۶

دل خنک شد تا دهن بستم زحرف نیک و بد
مهر خاموشی تب گفتار را تبخال بود ۷

عمر من شد صرف صائب در تمنای محال
تار و پود هستی من رشته آمال بود ۸