غزل ۲۶۲۷ - آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بود

آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بود
کعبه دل را صفا از دیده پرنم بود ۱

از خودآرا، دست بر دنیا فشاندن مشکل است
در ته سنگ است هر دستی که با خاتم بود ۲

می کند عالم به چشم سوزن عیسی سیاه
تار و پود این جهان گر رشته مریم بود ۳

هر که نتواند زدوش خلق باری برگرفت
از گرانجانی حیاتش بار بر عالم بود ۴

صبح، وصل مهر تابان از دم جان بخش یافت
می شود روشن چراغش هر که صاحب دم بود ۵

غنچه خسبان بیخبر از راز عالم نیستند
کاسه زانوی اهل فکر، جام جم بود ۶

آن که اول شعر گفت آدم صفی الله بود
طبع موزون حجت فرزندی آدم بود ۷

هر که صائب نفس سرکش را نسازد زیردست
در حقیقت کمتر از زال است اگر رستم بود ۸