غزل ۲۶۳۵ - اهل دل را خواب تلخ مرگ بیداری بود

اهل دل را خواب تلخ مرگ بیداری بود
شب زشکر خواب ما را خط بیزاری بود ۱

سنگ راهی نیست چون تعجیل در راه طلب
ریگ دایم در سفر از نرم رفتاری بود ۲

بی شعوران را نسازد بیخبر رطل گران
مست گردیدن زصهبا فرع هشیاری بود ۳

ما عبث در عشق دندان بر جگر می افشریم
بخیه بیکارست زخم تیغ چون کاری بود ۴

در صدف گوهر زسنگینی گردیده است
کف به روی دست دریا از سبکباری بود ۵

می توان پوشید چشم از هر چه می آید به چشم
آنچه نتوان چشم ازان پوشید بیداری بود ۶

سختی ایام را صائب گوارا کن به صبر
چاره این راه ناهموار همواری بود ۷