غزل ۲۶۳۶ - چند دستم شانه زلف پریشانی بود؟

چند دستم شانه زلف پریشانی بود؟
آرزو در سینه من چند زندانی بود؟ ۱

می شود ز اشک ندامت دانه امید سبز
سرخ رویی لاله باغ پشیمانی بود ۲

کو جنون تا سر به صحرایم دهد چون گردباد؟
تا به کی کس نقش دیوار تن آسانی بود؟ ۳

خار را بر دامن اهل تجرد دست نیست
جامه فتحی که می گویند، عریانی بود ۴

جبهه وا کرده یک گل در گلستانت نهشت
باغبان باغ باید غنچه پیشانی بود ۵

سبزه زیر سنگ نتوانست قامت راست کرد
چون امید سرفرازی با گرانجانی بود؟ ۶

از کشاکش صائب ارباب تجرد فارغند
خار را کی دست بر دامان عریانی بود؟ ۷