غزل ۲۶۴۰ - حسرت اوقات غفلت چون زدل بیرون رود؟

حسرت اوقات غفلت چون زدل بیرون رود؟
داغ فرزندست فوت وقت، از دل چون رود؟ ۱

چون کسی سالم برون از ورطه گردون رود؟
از شکار جرگه صید خسته بیرون چون رود؟ ۲

فیض یکرنگی تماشا کن که گر سنگین دلی
رگ گشاید تاک را، از دست ساقی خون رود ۳

فکر دنیا هر که را سر در گریبان غوطه داد
زود باشد در ضمیر خاک چون قارون رود ۴

چشمه کوثر دهان را غنچه سازد از حباب
بر لب کوثر اگر با آن لب میگون رود ۵

زخم من از رشته مریم نگردد بخیه گیر
تا به گردن سوزن عیسی چرا در خون رود؟ ۶

بر سر آب آورد قصر صدف را چون حباب
سیل اشگم گر به این شورش سوی جیحون رود ۷

تا به گنج شایگان خم تواند راه برد
چون سبو باید که خون از چشم افلاطون رود ۸

آه من کی عرض حال خود به گردون می کند؟
پست فطرت وقت حاجت بر در هر دون رود ۹

فکر صائب چون شکر رزی کند، کلک بلند
در شکر تا سینه از شیرینی مضمون رود ۱۰