غزل ۲۶۴۱ - صورت شیرین اگر از لوح خارا می رود

صورت شیرین اگر از لوح خارا می رود
از دل سنگین ما نقش تمنا می رود ۱

می دود مجنون به زور عشق بر گرد جهان
آب دارد قوت از سرچشمه هر جا می رود ۲

برنمی آید غرور حسن با تمکین عشق
یوسف از کنعان به سودای زلیخا می رود ۳

عمر چون سیل و عدم دریا و ما خاروخسیم
در رکاب سیل، خار و خس به دریا می رود ۴

مرگ را آلودگی کرده است بر ما ناگوار
نقره بی غش در آتش بی محابا می رود ۵

از خیال بازگشت گلستان آسوده است
شبنمی کز جلوه خورشید از جا می رود ۶

نیست صحبت را اثر در طینت آهن دلان
تیزی سوزن کی از قرب مسیحا می رود؟ ۷

در طریق عشق خار از پا کشیدن مشکل است
ریشه در دل می کند خاری که در پا می رود ۸

در قیامت هم نمی یابد حریم سینه را
از خرام او دل هرکس که ازجا می رود ۹

شرم مجنون شوخی از چشم غزالان برده است
بی نگهبان محمل لیلی به صحرا می رود ۱۰

می رود داغ کلف صائب اگر از روی ماه
فکر خال و خط او هم از دل ما می رود ۱۱