غزل ۲۶۴۶ - از نظر یک دم که آن شکل و شمایل می رود

از نظر یک دم که آن شکل و شمایل می رود
حاصل دریا و کان از دیده و دل می رود ۱

در بیابانی که نعل شوق ما در آتش است
نقش پای ناقه پیشاپیش محمل می رود ۲

کوچه باغ زلف اگر پایان ندارد گو مدار
می توان رفتن به مژگان هر کجا دل می رود ۳

در ته هر خاربن صیاد دام افکنده ای است
آهوی مغرور را بنگر چه غافل می رود ۴

از زمین گیری بر آ، سنگ نشان خود نیستی
جاده با افتادگی منزل به منزل می رود ۵

طعن نسیانم مزن، شرم از رخ آیینه کن
خود ببین آن چهره هرگز از مقابل می رود؟ ۶

گربه فردوس از سرکوی تو صائب را برند
می رود اما چو مرغ نیم بسمل می رود ۷