غزل ۲۶۵۳ - دستگاه شور من از دامن هامون فزود

دستگاه شور من از دامن هامون فزود
چشم آهو پرده ها بر وحشت مجنون فزود ۱

می نماید گوهر شب تاب در شب خویش را
از خط شبگون فروغ آن لب میگون فزود ۲

از دو صد قانون نگردد کشف بر حکمت شناس
آنچه از یک خشت خم بر علم افلاطون فزود ۳

گاه باشد خرمنی از دانه ای فاسد شود
بخل خاک خشک مغز از صحبت قارون فزود ۴

زود عالمگیر گردد چون دومصرع شد بلند
فتنه صبح قیامت زان قد موزون فزود ۵

از فریب نعل وارون فلک غافل شدند
حرص روزی خوار گان زین کاسه وارون فزود ۶

جای حیرت نیست، خرمنها تمام از دانه ای است
تخم مهر ما اگر زان خال گندم گون فزود ۷

بود راز آن دهن پوشیده صائب، از چه روی
خط ظالم پرده دیگر بر آن مضمون فزود ۸