غزل ۲۶۵۷ - هر که پیوندد به اهل دل، به جان بینا شود

هر که پیوندد به اهل دل، به جان بینا شود
هر چه رزق طوطی از شکر شود گویا شود ۱

حسن بالادست را مشاطه ای چون عشق نیست
سرو از آغوش تنگ قمریان رعنا شود ۲

حلقه بر در کوفتن چون مار دلرا می گزد
بسته بهتر آن دری کز سخت رویی وا شود ۳

می فشاند آستین بی نیازی بر جهان
دست هر کس آشنا با دامن شبها شود ۴

ازنظر بازی نمی گردند اهل دل ملول
سیر کی چشم حباب از دیدن دریا شود؟ ۵

لازم حسن است بیباکی به هر صورت که هست
بیستون بر نقش شیرین بستر خارا شود ۶

چون رگ سنگ از کشاکش بازماند موجه اش
صبر من گر لنگر بیتابی دریا شود ۷

دست خود صائب کسی کز چرک دنیا پاک شست
بر فلک همکاسه خورشید چون عیسی شود ۸