غزل ۲۶۵۸ - دل ز قید جسم چون آزاد گردد وا شود

دل ز قید جسم چون آزاد گردد وا شود
چون حباب از خود کند قالب تهی دریا شود ۱

قفل دل را نیست مفتاحی بغیر از دست سعی
سنگ زن بر سینه تا این در به رویت وا شود ۲

گربه سنگ و آهن از چشم بدان گیرم پناه
چشم بد از سنگ و آهن چون شرر پیدا شود ۳

می توان روز سیاه از خصم داد خود گرفت
صبر آن دارم که خط گرد رخش پیدا شود ۴

در مقام حیرت دیدار، حرف وصوت نیست
طوطی ازآیینه حیرانم که چون گویا شود ۵

چون نیفتد دل به حال مرگ بی شور جنون؟
خلوت گورست خم چون خالی از صهبا شود ۶

شور عشق است این که بی سر کرد صد منصور را
از سر ما کی به دستار پریشان وا شود؟ ۷

هر طلسمی را به نام باددستی بسته اند
غنچه دل از نسیم صبح محشر وا شود ۸

آبرو صائب به گوهر دادن از دون همتی است
وقت ابری خوش که دست خالی از دریا شود ۹