غزل ۲۶۶۲ - در جهان بی نیاز خاک سیم و زر شود

در جهان بی نیاز خاک سیم و زر شود
آبرو را چون کنی گردآوری گوهر شود ۱

جان روشن از گداز جسم می بالد به خود
می زند ناخن به دلها ماه چون لاغر شود ۲

شکر می سازد شکایت را دل خرسند ما
سبزه زنگار در شمشیر ما جوهر شود ۳

حسن لیلی در بیابان گر چنین شور افکند
دامن صحرا به مجنون دامن محشر شود ۴

خط آزادی است سرو و بید را بی حاصلی
سنگ می بارد به هر نخلی که بارآور شود ۵

تا چه گلها بشکفد از خار در پیراهنش
دردمندی را که گل در پیرهن اخگر شود ۶

بلبل ما در حریم بیضه سیر آهنگ بود
عشق در گهواره چون عیسی سخن گستر شود ۷

بی وجودی آدمی را می کند صاحب وجود
فرد هستی از خط باطل نکو محضر شود ۸

چون هوا مغلوب شد تخت سلیمان می شود
بادبان چون غوطه در دریا زند لشگر شود ۹

منتهای ناامیدی اول امیدهاست
دست و پا از کار چون افتاد بال و پر شود ۱۰

از دهان پاک می گردد سخن کامل عیار
قطره چون افتاد در دست صدف گوهر شود ۱۱

نیست اهل حال را صائب زبان قیل و قال
بر نمی آید نفس از نی چو پرشکر شود ۱۲