غزل ۲۶۷۱ - نیست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شود

نیست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شود
گوشه عزلت بهشتی نیست حورش کم شود ۱

رتبه آزادگی بالاترست از بندگی
هر که فهمیده است، در دولت غرورش کم شود ۲

سالک افسرده فانی می شود پیش از وصول
روزی خاک است هر سیلی که زورش کم شود ۳

در سبک مغزان اثر کمتر کند رطل گران
نیست هر کس را شعوری، چون شعورش کم شود؟ ۴

در طلب چون صبح عالمتاب هرکس صادق است
نیست ممکن قرص خورشید از تنورش کم شود ۵

بجز پرشور جنون لنگر نمی گیرد به خود
کی ز سنگ کودکان دیوانه شورش کم شود ۶

از فروغ عاریت بگذر که مه با آفتاب
می شود نزدیکتر چندان که نورش کم شود ۷

از کهنسالی نمی گردد ملایم آسمان
تا کمان حلقه است هیهات است زورش کم شود ۸

هر که داغ لاله رخساری برد با خود به خاک
نیست ممکن روشنی از خاک گورش کم شود ۹

نشأه گفتار صائب گشت در پیری زیاد
می شود پرزورتر چون باده شورش کم شود ۱۰