غزل ۲۶۸۵ - خانه ای کز نور حسن او مصفا می شود

خانه ای کز نور حسن او مصفا می شود
حلقه بیرون در محو تماشا می شود ۱

هر طلسمی را به نام باددستی بسته اند
چشم یعقوب از نسیم پیرهن وا می شود ۲

شرط قطع وادی هستی مجرد گشتن است
زور می آرد به ره رهرو چو تنها می شود ۳

می زند غیرت نمک بر دیده خونبار من
در سر هرکس که شور عشق پیدا می شود ۴

چون نگرداند رخ از تیغ شهادت مرده دل؟
زشت با آیینه چون شد چهره، رسوا می شود ۵

خودنمایی کار ما را در گره انداخته است
قطره چون برداشت دست از خویش دریا می شود ۶

صد تماشا هست در پوشیدن چشم از جهان
وای بر چشمی که غافل زین تماشا می شود ۷

می زند خود را به ساحل، بازمی گردد به بحر
از محیط عشق هر موجی که پیدا می شود ۸

می فتد در رشته جان صد گره از پیچ وتاب
صائب از زلف سخن تا یک گره وا می شود ۹