غزل ۲۶۸۴ - دل به دشمن چون ملایم شد مصفا می شود

دل به دشمن چون ملایم شد مصفا می شود
سنگ با آتش چو نرمی کرد مینا می شود ۱

ای نسیم بی مروت باددستی واگذار
صبح می سوزد نفس تا غنچه ای وا می شود ۲

چون رود بیرون ز باغ آن یوسف گل پیرهن
گل به دامنگیریش دست زلیخا می شود ۳

گرد عصیان بحر رحمت را نمی آرد به جوش
صاف گردد سیل چون واصل به دریا می شود ۴

خاکساران قدردان صحبت یکدیگرند
می جهم گردی اگر از دور پیدا می شود ۵

خیره می گردد نظر از پرتو خال رخش
ذره این بوم و بر خورشید سیما می شود ۶

با خیال یار صحبت داشتن خوش دولتی است
می برم غیرت بر آن عاشق که تنها می شود ۷

اینقدر کیفیت دیدار هم می بوده است؟
تا عرق از چهره اش گل کرد صهبا می شود ۸

صائب از اندیشه آن زلف و کاکل در گذر
فکر چون بسیار در دل ماند سودا می شود ۹