غزل ۲۶۸۸ - آن لب رنگین سخن بی خواست گویا می شود

آن لب رنگین سخن بی خواست گویا می شود
غنچه چون افتاد بازیگوش خود وا می شود ۱

حسن بالادست را مشاطه ای در کار نیست
چشمهای شوخ بی تعلیم گویا می شود ۲

کوهکن در بیستون چون تیشه سر بالا نکرد
کار چون شیرین فتد خودکار فرما می شود ۳

نیست از ما راه چندان تا جهان اتحاد
شست چون گرد ره از خود سیل دریا می شود ۴

روز بازار زرقلب است شبهای سیاه
بیشتر دلهای غافل خرج دنیا می شود ۵

در جوانی حرص دنیا از دل خود دور کن
ورنه از قد دو تا این غم دو بالا می شود ۶

مهر خاموشی نمی گردد حجاب راز عشق
بوی گل در زیر چندین پرده رسوا می شود ۷

می کشد قامت به آن نسبت نوای بلبلان
شاخ گل در بوستان چندان که رعنا می شود ۸

می تواند عشرت روی زمین در پرده کرد
هر که را داغ از درون چون لاله پیدا می شود ۹

برنمی دارد نظر صائب ز پشت پای خود
هر که چون نرگس درین گلزار بینا می شود ۱۰