غزل ۲۷۰۴ - هر چه در دل نقش بندد آدمی آن می شود

هر چه در دل نقش بندد آدمی آن می شود
خاک مجنون زود بازیگاه طفلان می شود ۱

لاله و ریحان نگیرد جای درد و داغ عشق
ورنه بر پروانه هم آتش گلستان می شود ۲

از مروت نیست ما لب تشنگان را سوختن
آخر آن چاه زنخدان چاه نسیان می شود ۳

ریزش افزون می کند جمعیت روشندلان
خرمن مه را پریشانی نگهبان می شود ۴

می کند اشک ندامت نامه دل را سفید
صبح از اخترفشانی پاکدامان می شود ۵

یک دل بیدار می آرد جهانی را به وجد
شور مجنون باعث شور بیابان می شود ۶

دولت بیدار با این تار و پود انتظام
چشم تا برهم زنی خواب پریشان می شود ۷

من چه دارم درنظر تا دل به آن خرم کنم؟
پسته از یاد شکر در پوست خندان می شود ۸

تشنه چشمان را ز پیری نیست سیری از جهان
قطره در کام صدف از حرص دندان می شود ۹

آب حیوان جای آب تلخ نتواند گرفت
تشنه دریا کجا قانع به باران می شود ۱۰

در دل اهل جهان دارد شکوه کوه قاف
هر که چون عنقا ز چشم خلق پنهان می شود ۱۱

در شبستانی که گردد کلک صائب شعله ریز
شمع در زیر پر پروانه پنهان می شود ۱۲