غزل ۲۷۰۷ - جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شود

جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شود
چون بخار از گل برآید ابر نیسان می شود ۱

ترک خواهش را حیات جاودانی لازم است
آبرو چون جمع گردد آب حیوان می شود ۲

در هوای دانه نعلش همچنان در آتش است
پایتخت مور اگر دست سلیمان می شود ۳

بیگناهی کم گناهی نیست در دیوان عشق
یوسف از دامان پاک خود به زندان می شود ۴

محو روی دوست ازخواب پریشان ایمن است
خانه در بسته گردد هر که حیران می شود ۵

ازنشاط اهل دل ظاهرپرستان غافلند
پسته دایم در میان پوست خندان می شود ۶

اهل غفلت را رهایی نیست از زندان خاک
پای خواب آلود آخر گرد دامان می شود ۷

عشق دارد در لباس شرم پنهان حسن را
شمع در فانوس از پروانه پنهان می شود ۸

نور چشم من چو شمع از گریه گرم من است
خانه اهل کرم روشن ز مهمان می شود ۹

هر که را از دست می گیرد هوای دل عنان
گردباد دامن صحرای امکان می شود ۱۰