غزل ۲۷۱۳ - دل نظرگاه خدا از ترک عصیان می شود

دل نظرگاه خدا از ترک عصیان می شود
چون هوا مغلوب شد تخت سلیمان می شود ۱

سرو را از طوق در زنجیر قمری می کشد
در خیابان که قد او خرامان می شود ۲

روی آتشناک او در پرده شرم و حیا
در سرمستی چراغ زیر دامان می شود ۳

در نظرها طاق نسیان می کند محراب را
طاق ابروی تو در هر جا نمایان می شود ۴

نیست پروای ملامت خاکسار عشق را
مزرع ما تازه رو از تیر باران می شود ۵

سور بی ماتم نمی باشد درین وحشت سرا
برق دایم در لباس ابر خندان می شود ۶

از ضعیفان می شود پشت زبردستان قوی
صولت شیران یکی صد از نیستان می شود ۷

از تکلف زندگی بر مردمان مشکل شده است
چون کنی ترک تکلف کار آسان می شود ۸

تلخ باشد زندگی بر آه تا در سینه است
دود ازین مجمر چو بیرون رفت ریحان می شود ۹

سنبل فردوس اگر ریزند در بستر مرا
صائب از آشفتگی خواب پریشان می شود ۱۰