غزل ۲۷۱۴ - روح چون تن پرور افتد عاقبت تن می شود

روح چون تن پرور افتد عاقبت تن می شود
آب در آهن چو لنگر کرد آهن می شود ۱

عشق چون خورشید بر ذرات باشد مهربان
عید پروانه است هر شمعی که روشن می شود ۲

میوه شیرین اگر پیدا شود در سرو و بید
عافیت پیدا درین فیروزه گلشن می شود ۳

تیره بختی کار صیقل می کند با اهل دل
اختر آیینه روشندل ز گلخن می شود ۴

می شود ابر بلا دست حمایت بر سرم
بر چراغ بخت من فانوس دامن می شود ۵

عشق شورانگیز غفلت را ز سر وا می کند
بیقراری خواب سنگین را فلاخن می شود ۶

گر کنم پهلو تهی صائب ز زاهد دور نیست
هر که با کودن نشیند زود کودن می شود ۷