غزل ۲۷۱۵ - سینه ام از درد و داغ عشق روشن می شود

سینه ام از درد و داغ عشق روشن می شود
آنچه زنگ دیگران، آیینه من می شود ۱

کی حذر از انجم و افلاک دارد مرد عشق؟
بر تن مرغ همایون دام جوشن می شود ۲

هر که را از پا درآوردم به تیغ انتقام
در بیابان طلب سنگ ره من می شود ۳

در حقیقت مرگ خصم آیینه دار عبرت است
غافل است آن کس که شاد از مرگ دشمن می شود ۴

نیست غم خورشید را از خصمی تردامنان
در چراغ سینه صافان آب روغن می شود ۵

داغ ما را سوده الماس آب و رنگ داد
زین جواهر سرمه چشم کور روشن می شود ۶

(شعله سرگرمیی با خود اگر آورده ای
رو به هر خاری که آری نخل ایمن می شود) ۷

گر چنین کلک تو صائب نغمه پردازی کند
عالمی از فکر رنگین تو گلشن می شود ۸