غزل ۲۷۱۹ - از تجرد نور حکمت در دل افزون می شود

از تجرد نور حکمت در دل افزون می شود
خم چون خالی شد ز می جای فلاطون می شود ۱

صبر بر بی حاصلی می بایدش چون سروکرد
در ریاض آفرینش هر که موزون می شود ۲

می چو شد انگور، بیرون آید از زندان خم
می برم غیرت بر آن عاقل که مجنون می شود ۳

بر امید وصل، عاشق تن به سختی می دهد
بهر شیرین کوهکن حمال گلگون می شود ۴

از غبار دل مگر انشای صحرایی کند
ورنه هامون کی حریف شور مجنون می شود؟ ۵

می کند در پرده شب جلوه دیگر شراب
از خط افزون نشأه لبهای میگون می شود ۶

نیست قیل و قال ما چون عندلیبان بهر گل
بر سر خار ملامت بیشتر خون می شود ۷

گر چنین خواهد ز بار حرص خم شد پشتها
خاک در اندک زمان منعم ز قارون می شود ۸

پیش عفو حق چه باشد جرم ما آلودگان؟
بحر از سیلاب یک ساعت دگرگون می شود ۹

ناصح بیدرد صائب هرزه می سوزد نفس
می شود فرزانه مجنون مشک اگر خون می شود ۱۰