غزل ۲۷۲۱ - گر چنین چشم ترم میراب هامون می شود

گر چنین چشم ترم میراب هامون می شود
رفته رفته گردبادش بید مجنون می شود ۱

از ضمیر صاف خود گرد تعلق شسته است
قطره در دست صدف زان در مکنون می شود ۲

پیر دیر از خشت خم گر لوح تعلیمش کند
طفل ما در هفته اول فلاطون می شود ۳

بس که دارد بر گلویم اشک خونین کار تنگ
می رساند تا به لب خود را نفس خون می شود ۴

دسترنج کوهکن حاشا که ماند پیش عشق
تیشه فولاد نعل پای گلگون می شود ۵

در دیار ما که رسم بی کلاهی کسوت است
هر که سر از تاج می پیچد فریدون می شود ۶

خاک خور چون آفتاب و زر به دامن بخش کن
کانچه در خاکش گذاری رزق قارون می شود ۷

پسته اش گر در شکر ریزی چنین بندد کمر
خواب تلخ از دیده بادام بیرون می شود ۸

چون نسوزد دل درون سینه من چون چراغ؟
چهره آیینه از عکس تو گلگون می شود ۹

در دل شب صائب از دل ناله گرمی بکش
لشکر غفلت پریشان زین شبیخون می شود ۱۰