غزل ۲۷۳۷ - غنچه این باغ بوی پاره دل می دهد

غنچه این باغ بوی پاره دل می دهد
شاخ گل یادی ز دست و تیغ قاتل می دهد ۱

کم نگردد فیض حسن از پرده داریهای شرم
شمع در فانوس نور خود به محفل می دهد ۲

حاصل زهد ریایی جز کف افسوس نیست
دانه چون پنهان شود در خاک حاصل می دهد ۳

دامن صدق طلب هرکس که می آرد به دست
گام اول پشت بر دیوار منزل می دهد ۴

می کشد میدان که دریا را در آغوش آورد
موج اگر دامن به دست خشک ساحل می دهد ۵

کشتن بی زخم می خواهم، که زخم بی ادب
بوسه گستاخانه بر شمشیر قاتل می دهد ۶

خون من از بس که با پیکان او جوشیده است
در رگ من موج خون بانگ سلاسل می دهد ۷

صائب از قید فرنگ عقل می گردد خلاص
هر که دین و دل به آن مشکین سلاسل می دهد ۸