غزل ۲۷۳۸ - شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهد

شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهد
غنچه از گوی گریبان تو یادم می دهد ۱

جلوه خورشید تابان در ته دامان ابر
زیر زلف از ماه تابان تو یادم می دهد ۲

برق عالمسوز در ابر سیاه نوبهار
از نگاه چشم فتان تو یادم می دهد ۳

از شفق حال شهیدان تو می گردد عیان
ماه نو از تیغ عریان تو یادم می دهد ۴

انتظام گوهر شهوار در کام صدف
زیر لب از عقده دندان تو یادم می دهد ۵

خط به دور جام لبریز از شراب لاله رنگ
گرد لب از خط ریحان تو یادم می دهد ۶

می دهد یاد از دل پرخون من هر غنچه ای
هرگلی از روی خندان تو یادم می دهد ۷

از صف محشر دلم لرزان شود چون برگ بید
کز صف برگشته مژگان تو یادم می دهد ۸

در میان جان شیرین چون الف جا می دهم
هر چه از سرو خرامان تو یادم می دهد ۹

در کنار بوستان، مجموعه رنگین گل
صائب از اوراق دیوان تو یادم می دهد ۱۰