خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی و فلسفی است که به مفاهیمی مانند عشق، جانفشانی، سبکباری روح، و تسلیم در برابر عشق الهی میپردازد. شاعر از استعارههایی مانند سیب، نار، شمع، باد، دریا و کوه استفاده کرده تا احساسات عمیق و گذرایی را بیان کند که در مسیر عرفان و شناخت حقیقت تجربه میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۷۴۰ - عارفان را نکهت سیب ذقن جان می دهد
عارفان را نکهت سیب ذقن جان می دهد
طفل مشرب جان برای نار پستان می دهد ۱
با سبکروحان به نقد دل گرانی چون کنم؟
شمع در راه نسیم صبحدم جان می دهد ۲
سر به دنبال جنون عشق نه، کاین باد دست
وسعت خاطر بیابان در بیابان می دهد ۳
دل ز فکر پوچ خواهد باخت خود را چون حباب
کشتی ما را سبکباری به طوفان می دهد ۴
پیش دریا آبروی خود چرا ریزد صد؟
قطره ای دارد گدایی، ابر نیسان می دهد ۵
سهل باشد بند کردن ناخنی بر بیستون
پیش برق تیشه من کوه میدان می دهد ۶
طفل مشرب جان برای نار پستان می دهد ۱
با سبکروحان به نقد دل گرانی چون کنم؟
شمع در راه نسیم صبحدم جان می دهد ۲
سر به دنبال جنون عشق نه، کاین باد دست
وسعت خاطر بیابان در بیابان می دهد ۳
دل ز فکر پوچ خواهد باخت خود را چون حباب
کشتی ما را سبکباری به طوفان می دهد ۴
پیش دریا آبروی خود چرا ریزد صد؟
قطره ای دارد گدایی، ابر نیسان می دهد ۵
سهل باشد بند کردن ناخنی بر بیستون
پیش برق تیشه من کوه میدان می دهد ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۷۳۹ - گر دو روزی خاکمال آن گلعذارم می دهد
گوهر بعدی:غزل ۲۷۴۱ - راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
