غزل ۲۷۷۱ - روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه

روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه
در شب تاریک باید باده روشن کشید ۱

بر نیامد از زبردستان کسی با آسمان
گوش تا گوش این کمان را آه گرم من کشید ۲

پیش ازین می ریختم در ریگ روغن را چو آب
این زمان از ریگ می باید مرا روغن کشید ۳

از قناعت بیش شد منت پذیریهای من
باید از هر دانه اکنون ناز صد خرمن کشید ۴

از ملامت ترک نتوان کرد شغل عشق را
پا به زخم خار نتوان صائب از گلشن کشید ۵

تا ازین ویرانه آن خورشید رو دامن کشید
آه میل آتشین در دیده روزن کشید ۶

در دل سخت تو را هم نیست، ورنه جذب من
بارها آتش زسنگ و آب از آهن کشید ۷