غزل ۲۸۷۵ - نی، تو شکلی دگری، سنگ نباشی تو، زری

نی، تو شکلی دِگَری، سنگ نباشی تو، زَری
سنگ هم بویْ بَرَد نیز که زیبا گُهَری ۱

دلْ نَهادم که به همسایگی‌اَت خانه کُنم
که بَسی نادر و سَبز و تَر و عالی شَجَری ۲

سَبزه‌ها جُمله دَرین سَبزیِ تو مَحو شوند
من چه گویم؟ که تَریِّ تو نَمانَد به تَری ۳

گرچه چون شیر و شِکَر با همه آمیخته‌یی
هیچ عقلی نَپَذیرد زِتو که زین نَفَری ۴