غزل ۲۸۰۲ - زجوش مغز هر دم از سرم دستار می افتد

زجوش مغز هر دم از سرم دستار می افتد
کف اندازد به ساحل بحر چون سرشار می افتد ۱

به بیکاری برآوردم زکار خود جهانی را
عجب سیری است چون دیوانه در بازار می افتد ۲

جنون تا هست ناقص کوه و صحرا وسعتی دارد
شود زندان بیابان چون جنون سرشار می افتد ۳

قبول تربیت در هر کف خاکی نمی باشد
وگرنه پرتو خورشید بر دیوار می افتد ۴

مرا دلبستگی در قید زندان فلک دارد
برون ناید زسوزن چون گره بر تار می افتد ۵

مشو از جنبش مژگان گرد آلود او غافل
که تیغ خاکساران سخت لنگر دار می افتد ۶

دلی را گر به فریاد آوری اهل دلی، ورنه
زهر نالیدنی آوازه در کهسار می افتد ۷

در ایام توانایی به نشتر چشم می سودم
کنون از سایه مژگان به چشم خار می افتد ۸

وداع آخرت کن گر به دنیا مایلی صائب
که هر جانب که مایل می شود دیوار می افتد ۹