غزل ۲۸۰۳ - مگو عاقل کجا در محنت ایام می افتد

مگو عاقل کجا در محنت ایام می افتد
که مرغ زیرک اینجا بیشتر در دام می افتد ۱

به ناسازی سری در حلقه سوداییان دارم
که در مغز آتشم از روغن بادام می افتد ۲

به حرف تلخ خود را در نظرها می کند شیرین
بلای جان بود شوخی که خوش دشنام می افتد ۳

چنان دلبستگی دارم به اسباب گرفتاری
که می سوزم اگر خاری به چشم دام می افتد ۴

مزن فال هم آغوشی به آتش طلعتان صائب
که در پروانه آتش ز آرزوی خام می افتد ۵