غزل ۲۸۴۶ - به نومیدی گره از کار سالک باز می گردد

به نومیدی گره از کار سالک باز می گردد
نفس چون سوخت در دل شهپر پرواز می گردد ۱

چه نقصان در وفای عاشق از پرواز می گردد؟
نگه هر جا رود آخر به مژگان باز می گردد ۲

اگر صدبار می سوزد سپند بیقرار ما
همان از گرمخونیها به آتش باز می گردد ۳

به رهبر نیست حاجت بیقراران محبت را
شرر محو فنا از گرمی پرواز می گردد ۴

صدف از شوخی این گوهر شهوار مجمر شد
کجا مهر خموشی پرده این راز می گردد؟ ۵

اگر شمشیر بارد بر سرش بالا نمی بیند
به روی هر که چون منصور این در باز می گردد ۶

نسیم حسن بی پرواست، خودداری نمی داند
به کنعان می رود هر دم زمصر و باز می گردد ۷

قیامت گر برانگیزد غبار خط زرخسارش
کجا بیدار چشم او زخواب ناز می گردد؟ ۸

چو طوطی هر که دارد در نظر آیینه رویی را
به اندک فرصتی صائب سخن پرداز می گردد ۹