غزل ۲۸۷۲ - دل عاشق به جور از یار دیرین برنمی گردد

دل عاشق به جور از یار دیرین برنمی‌گردد
که در سفتن ز آب و رنگ خود گوهر نمی‌گردد ۱

مکن پهلو تهی از ما که خورشید بلند اختر
به ماه نو اگر پهلو دهد لاغر نمی‌گردد ۲

چه پروا دارد آن مغرور از طوفان اشک ما؟
ز دریا دامن خورشید تابان تر نمی‌گردد ۳

چه داند عاشق حیران عیار حسن جانان را؟
نگاه از چشم قربانی به مژگان برنمی‌گردد ۴

سپهر سنگدل آسوده است از دود آه ما
که آب از دود گرد دیده مجمر نمی‌گردد ۵

قضای آسمانی می‌کند اجرای حکم خود
برات خط به شمشیر تغافل برنمی‌گردد ۶

رقیب از بزم وصل او مرا بیهوده می‌راند
سپند شوخ بار خاطر مجمر نمی‌گردد ۷

ز فکر آن لب میگون نمی‌آیم برون صائب
به گرد خاطر مخمور جز ساغر نمی‌گردد ۸